و اقل مقدارى كه مجزى است : دو مثل بولى است كه بر حشفه مانده باشد ، با تخلل انفصال كه دومرتبه آب ريختن متحقق شود ، چنان كه حديث نشيط بن صالح از ابي عبد اللّه الصادق ( ع ) افادهء آن مىكند « 1 » . و در فقيه لفظ « مرّتين » صريحاً مذكور است « 2 » . و توقف علامه - رحمه اللّه تعالى - در منتهى « 3 » در صحت حديث ، به جهت آنكه « مروك بن عبيد » در طريق است و حال او معلوم نيست ، وجهى ندارد ؛ چه مَرْوَك بن عبيد جليل القدر و معروف الحال ، و جلالت و توثيقش در علم رجال ثابت و مبيّن است . و نيز منطوق روايات ديگر ، كه ازالهء نجاست بول از بدن يا از رخت به دوبار شستن مىشود ، مخرج بول را شامل است . و ابو الصلاح حلبى ( ره ) نفى مقدّر كرده ، مىگويد : ضابطه در استنجاء از بول مقدارى از آب است كه مزيل عين نجاست و اثر آن باشد و تعدد و تخلّل انفصال در شستن لازم نيست « 4 » و علامه ( ره ) نيز در نهاية اختيار اين قول كرده است « 5 » و پيش من عمل و اعتماد بر قول مشهور است . و استنجاء از براز اگر از مخرج متعدى شده ، حواشى و حول مخرج را « 6 » آلوده

--> ( 1 ) . تهذيب الاحكام ، ج 1 ، ص 35 ، ح 93 ، استبصار ، ج 1 ، ص 49 ، ح 139 ( 2 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 30 ، باب ارتياد المكان ، ح 59 . ( 3 ) . منتهى المطلب ، ج 1 ، ص 265 . ( 4 ) . الكافي في الفقه ، ص 127 . ( 5 ) . نهاية الاحكام ، ج 1 ، ص 78 . ( 6 ) . در حاشيه نسخه « ص » آمده است : « علامه در نهايه گفته است : غير متعدّى آن است كه از حواشى مخرج نگذشته باشد و متعدى آنكه ماوراى حواشى را آلوده ساخته باشد و متطوق متن حديث آن است كه آنچه حواشى را آلوده سازد متعدى است ؛ لهذا ما حواشى را حول حلقه مخرج گرفتيم » . ( منه رحمه اللّه تعالى ) .